Wednesday, 26 June 2013

মদাৰ

নিশাৰ চিঠিবোৰ পঢ়াশালিৰ সাধু হ’ল
লেমৰ পোহৰত অঁকা আকাশী সপোনবোৰ
চাকনৈয়াত ডুবিল ।

বাকছৰ তলত এখন ৰুমাল
কাহানিও নোখোলা
ভাঁজে ভাঁজে ফটা ।

ৰুমালৰ বিনিময়ত আঙুলিত আঙুলি লাগিছিল
বুকুৰ পৰা কিবা এটা জোৰেৰে বাহিৰ হৈ গৈছিল
পথাৰখনৰ মাজত ৰৈ চিঞৰিবলৈ মন গৈছিল
সেইৰাতি জোনটোৱে জোনাক নহয়,
ফটিকা ঢালিছিল ।

লিখিবলৈ লওতেই চকুপানী ওলাল
নাই ভয় নাই এয়াতো নহয় উকা কাগজত
নিজৰা কলমেৰে লিখা 
চকুলোৱে ধুই নিব !
এয়া কীবৰ্ড আৰু মাউচেৰে ছাইবাৰ পৃথিৱীত লিখা
চকুপানীয়ে তিয়াব নোৱাৰে
চকুপানীৰ দাম নাই
চকু দুটা মছি দিলো ।

(ৰুমালীৰ জীয়ে বোলে প্রবেশিকা পাছ কৰিলে
তাই বা ৰুমাল চিলাব জানে নে নাজানে
অসমীয়াতো লিখিব নোৱাৰেই চাগে’)

No comments:

Post a Comment